Υπάρχει μια συνωμοσία, καθόλου αθώα, πίσω από την εξήγηση και τη χρήση της λέξης «Ουτοπία». Ο γενναίος Τόμας Μορ φαίνεται να διατύπωσε τη λέξη για πρώτη φορά στο ομώνυμο του έργο όπου παρουσίαζε μία τέλεια -στα δικά του πρότυπα- κοινωνία. Από τότε και μετά, η λέξη χρησιμοποιείται κακόβουλα για να αποκρούσει κάθε νέα πρόταση ριζικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Συνηθίζουν να απορρίπτουν ως «ουτοπικά» οποιαδήποτε προτάγματα ζητούν να ανατρέψουν ή έστω να μεταρρυθμίσουν το σύστημα, τονίζουν ότι αυτές οι ιδέες είναι «αδύνατο» να πραγματοποιηθούν, λες και υπάρχει κάποιος φυσικός νόμος που τις απαγορεύει, και θέλουν τελικά να τις καταδικάσουν στη λήθη.
Πρέπει να διαλύσουμε αυτή την αντίληψη και να επιτρέψουμε στις Ουτοπίες να ανθίσουν στα μυαλά και τις συνειδήσεις. Η λέξη είναι Ελληνική και σύνθετη. Προέρχεται από τις λέξεις «ου» και «τόπος» και σημαίνει «πουθενά» ή «κάτι που δεν υπάρχει». Όμως αυτό που σήμερα δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά και δεν υπάρχει ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει ή ότι είναι φυσικά αδύνατο, άπιαστο σαν όνειρο. Με αυτή την έννοια, η Ουτοπία θα είναι πάντα μια πιθανότητα όσο θα υπάρχουν άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτή.